help mijn zoon heeft een auto….

Mike en zijn auto…..
Hij heeft al zooooveel aan dat karretje van hem gedaan en heeft steeds weer nieuwe ideeën. Dat hij er gek mee is mag duidelijk zijn. Of ik er altijd even blij mee ben wat er mee gedaan wordt….
Zo kan hij nooit onverwacht voor je neus staan als hij met de auto weg is geweest, je hoort hem namelijk al tien straten ver aankomen. Ach, even een ander uitlaatje eronder gezet en mam, de demper zit er nog in hoor, pfffff hoe moet dat dan klinken als die er ook nog uit is??
Iedere ochtend ben ik om half zeven wakker, dan rijdt Mike namelijk weg uit de straat naar zijn stage en dan doet hij dat nog zachtjes volgens hem.
Als hij in het donker aan komt rijden branden niet alleen zijn koplampen maar daar zijn ook zijn knipperlichten op aangesloten die blijven branden ( dus niet knipperen).

Daarvoor heeft hij al een keer een waarschuwing gekregen van een aardige agent, of hij er wel iets aan wil veranderen.
Na een paar keer politie tegen te zijn gekomen in het donker gaan de knipperlichten binnenkort weer functioneren waar ze voor zijn gemaakt, namelijk om te knipperen.
Als hij politie tegenkomt trapt hij wel even de koppeling in, dan horen ze hem niet meer, wat ik niet helemaal begrijp want ze hoorden hem tien straten daarvoor al….. maar goed, daarvoor is hij nog niet aangehouden.
Nu heeft hij wat kennissen opgedaan onder de Honda rijders en er was iemand bij die nog mooie sportvelgen voor een zacht prijsje voor hem had liggen, en die moesten er natuurlijk komen.
Maaaar wat heb je aan sportvelgen waar je gewone banden niet onder passen dus kwamen daar vorige week vier ‘bandjes’ uit Duitsland bij. ( handig hoor internet)
Hij wist wel weer een kennis die een apparaat had om de banden om de velgen te leggen maar helaas bleek na een telefoontje dat dat apparaat het net had begeven en de eigenaar op nieuwe onderdelen zat te wachten.
Mike kon niet wachten dus die ging zelf aan de slag.

Hmmm, gaat niet zoals hij wil, maar wacht eens, mam heb je nog een stukje zeep, daar moet ik mijn banden mee insmeren….

De helft zit erom, voor de andere helft maar even een vriend optrommelen dus Niels opgebeld, die het uiteindelijk ook niet voor elkaar kreeg.

Aah natuurlijk, de vader van je vriendin heeft ook nog zo zijn adresjes dus was het de avond erna toch nog gefikst.
Heeeel handig want nu kan er niemand meer achterin zitten, anders schuren de banden in de wielkasten.
Het sportstuur zit er inmiddels al in maar de sportstoelen moeten binnenkort nog. Oh en hij moet natuurlijk nog verlaagd worden, wat mij niet handig lijkt met al die verkeersdrempels om het huis, maar Mike gaat wel een straatje om zodat hij geen drempels tegenkomt.

50 jaar getrouwd

 

Dat is een heel eind en mijn schoonouders hebben het gehaald!
Woensdag was hun trouwdag en vrijdag (gister)avond zijn we met de familie gaan wokken.
Eerst even een foto van het bruidspaar

Toen……

                                                                                   En nu……

Helaas heb ik alleen maar een hele wazige trouwfoto van mijn schoonouders maar het idee is er.

Het wokrestaurant in Arnhem

en een deel van de feestgangers aan het eten

Pa en ma zaten ervan te genieten hoewel er even wat traantjes vloeiden toen ik hen een collage aan had geboden met foto’s van een stukje levensloop. Dat was natuurlijk te verwachten gezien de omstandigheden.
Hoewel enkelen dachten dat twee en een half uur niet zo lang was om wat eten binnen te krijgen is dat toch ruimschoots gelukt, hoewel ik even dacht dat Robin doorging met ijs halen tot het restaurant door de voorraad heen was maar ook hij was op een gegeven moment toch vol.
En na gezellig te hebben gegeten en gekletst gaat iedereen weer richting huis.

Het was gezellig en lekker!

Mike knapt langzaam weer op

 

Mike heeft de eerste dag toen hij thuis was veel geslapen.
Gisteren heeft hij af en toe achter de computer gezeten maar veel meer nog  tv gekeken op de bank die we als slaap/hang bank voor hem om hebben gebouwd, hoewel hij gisteren overdag niet heeft geslapen. Dit was hem gisteravond wel aan te zien maar hij is lekker vroeg naar bed gegaan.
Vandaag, de derde dag kwam ik beneden en zag Mike alweer achter zijn computer zitten, alleen was het deze keer geen computer maar zijn x-box.
Robin was dus weer druk in de weer geweest want hij sleept alles natuurlijk voor Mike naar beneden.
Aan de achtertafel kunnen we dan ook niet meer zitten met alle computer/game apparatuur. Er is nog net een klein hoekje voor mijn computer overgebleven maar he, alles voor een goed doel.

En als je dan weer moe wordt van al dat gamen kun je altijd nog met je vriendin op de bank kruipen

Gezellig toch

Mike weer thuis

 

Gisteren heb ik Mike weer op kunnen halen uit het ziekenhuis.
Heerlijk dat hij weer thuis is en een dag eerder dan de verwachting was.
De operatie is best ingrijpend geweest. Mike kwam aan diverse apparaten te liggen, het bekende apparaat om de lucht tussen de long en het borstweefsel uit te zuigen, een morfinepompje die via een ruggenprik in was gebracht en het borstgedeelte verdoofde en daarom kreeg hij ook een katheter want de prikkel die de blaas geeft naar de hersenen om geleegd te worden kwam even niet door.
Op een gegeven moment krabde hij wat over zijn borst en zei,”dat is raar, ik voel wel jeuk maar het krabben voel ik weer niet”. En natuurlijk lag hij aan een infuus.
Ik heb weinig tijd gehad tijdens het bezoekuur om even met Mike te praten want de vrienden kwamen af en aan, en vaak onaangekondigd ;-) Hartstikke leuk voor Mike natuurlijk maar met z’n zevenen om het bed is wat veel van het goede.
Ach nu hij thuis is hebben we tijd genoeg om te praten.
Een voor een verdwenen de apparaten wat begon met het infuus omdat zijn hand wat rood en dik werd.
Daarna ging het apparaat dat de lucht tussen borstweefsel en long uithaalt eruit wat een aardig gat achterliet in zijn borstkas van de drein en daar bleef in eerste instantie ook vocht uitlekken. Als dat zo bleef moest er een hechting in maar nadat het goed was afgeplakt werd dat minder.
Zondagavond ging de morfinepomp eruit en daar zag Mike erg tegenop omdat de ruggenprik en het inbrengen van het morfineslangetje pijnlijk was geweest. Dit slangetje was overigens een heel dun metalen draad, maar ’s avonds kreeg ik al een opgelucht smsje dat de morfine eruit was en dat hij er niets van had gevoeld.
Op maandagmorgen werd de katheter verwijderd en na de zoveelste longfoto kreeg hij het bericht dat hij naar huis mocht.
Eindelijk rust voor Mike. Zo’n zaal brengt toch de nodige geluiden en luchtjes met zich mee.
De eerste dag thuis is hem tegengevallen omdat hij dacht dat hij al heel wat kon in het ziekenhuis.
Hij zit hier af en toe een kwartiertje achter de computer en verder lekker geïnstalleerd op de bank met een slaapzak want hij blijft het koud houden.
Maaaar het herstellen kan nu echt beginnen en hij is deze keer voorgoed verlost van zijn klaplong.